سؤال مصاحبه

شش مهندس، یک مخزن، یک ستاپ ساندباکسِ قابل بازبینی

Six engineers, one repository, one reviewable sandbox setup

  • سطح ۴: استف
  • پروژه‌ی خانگی
  • ۶۰ دقیقه

تمرین پروژه‌محور (Take-home). شش مهندس ایجنت‌های کدنویسی را روی یک مخزن اجرا می‌کنند. نیازمندی‌ها: ایجنت‌ها به رجیستری پکیج‌ها و یک API داخلی دسترسی داشته باشند، و روی آن API فقط به GET و POST، نه هرگز به DELETE؛ ایجنت هیچ‌وقت نتواند هوک‌ها (hooks) یا اسکریپت‌های مخزن میزبان (host repository) را تغییر دهد؛ یک کلید ارائه‌دهنده‌ی مشترک وجود داشته باشد که هرگز وارد VM نشود؛ یک مشارکت‌کننده‌ی جدید همین ستاپ را از روی یک فایل commitشده تحویل بگیرد و قبل از اجرای هر چیزی، یک پلن (plan) ببیند؛ و هر هاستی که ایجنت به آن وصل شده، بعداً قابل توضیح باشد. موارد تحویلی: انتخاب خط‌مشی (policy)، کیت (kit)، فایل محیطی، نحوه‌ی مدیریت سکرت (secret)، تست‌هایی که آماده می‌کنید و شواهدی که یک بازبین (reviewer) باید انتظار دیدنشان را داشته باشد.

اول خودتان جواب بدهید، بعد پاسخ را باز کنید.

پاسخ کوتاه

یک پیش‌تنظیم (preset) سراسری را مقداردهی اولیه کنید و قبل از اعتماد به آن، خروجی sbx policy ls --wide --json را ثبت کنید. هاست‌های مشترک را در قابلیت network-policy@2 یک کیت، به‌صورت ورودی‌های محدودشده با hosts و methods به‌همراه یک مسدودسازی (deny) برای DELETE قرار دهید؛ با این کار، مجوز همراه با رفرنس کیت منتقل می‌شود و به‌شکل created_via: provisioned اعمال می‌گردد، نه به‌صورت مجوزهای محلی روی شش لپ‌تاپ مختلف. با استفاده از آبجکت workspace در فایل محیطی، حالت کلون (clone mode) را فعال کنید تا مخزن میزبان به‌صورت فقط‌خواندنی وارد ساندباکس شود، کلید را با sbx secret set ذخیره کنید و بگذارید credential@1 آن را متصل (bind) کند تا VM فقط مقدار proxy-managed را ببیند، و فایل sbxenv.yaml را در مخزن commit کنید تا sbx env plan نقش گیت بررسی را داشته باشد. تست‌ها را با دستور check network --json برای یک هاست مجاز، یک هاست مسدود و یک هاست نامنطبق اجرا کنید؛ برای بررسی قانون متد نیز یک درخواست واقعی از داخل بفرستید. در نهایت پلن، فهرست خط‌مشی‌ها، نتایج چک‌ها و ردیف‌های خروجی policy log را تحویل دهید.

پاسخ کامل

پیش‌تنظیم خط‌مشی

دستور policy init اولین خط‌مشی سراسری را یک بار تنظیم می‌کند. پیش‌تنظیم deny-all کاری می‌کند که هر هاست نامنطبق نیاز به تایید داشته باشد؛ پیش‌تنظیم balanced لیست مجاز (allowlist) پیش‌فرض و طولانی‌ای ارائه می‌دهد که بین نسخه‌های مختلف، بدون هیچ لاگ تغییراتی (changelog) عوض می‌شود. در هر دو حالت، فهرست ثبت‌شده به‌همراه نسخه و تاریخ، بخشی از موارد تحویلی است. قوانین تیمی باید داخل کیت بروند نه در قوانین سراسری؛ زیرا قانون کیت همراه با رفرنس آن منتقل می‌شود و مالک ساندباکس نمی‌تواند آن را ویرایش کند. تحت حاکمیت سازمانی (organization governance)، قوانین مجاز محلی و کیت هر دو غیرفعال می‌شوند؛ بنابراین در آن شرایط، هاست‌های رجیستری و API به قوانین مجاز سازمانی هم نیاز خواهند داشت.

کیت

یک قابلیت network-policy@2 با یک رشته‌ی هاست برای رجیستری، و یک آبجکت محدودشده برای API: شامل hosts، متدهای methods: [GET, POST]، و یک ورودی مسدودسازی برای DELETE. یک ورودی محدودشده فقط همین درخواست‌ها و نه هیچ‌چیز دیگر را روی آن هاست مجاز می‌کند، قانون مسدودسازی در تجمیع قوانین اولویت دارد، و محیط اجرا به درخواست‌های ردشده پاسخ 403 می‌دهد. قابلیت credential@1 را برای ارائه‌دهنده با apiKey.proxyManaged اضافه کنید، و به یاد داشته باشید که هر دامنه‌ی تزریق (inject domain) باید در لیست مجاز همان فاز قرار داشته باشد. بیلد را با یک بیلدر docker-container انجام دهید و دایجست (digest) آن را پین کنید.

فایل محیطی

فایل sbxenv.yaml فیلدهای name، agent، کیت را به‌عنوان source یا رفرنس، ورک‌اسپیس را در قالب آبجکت برای فعال‌سازی حالت کلون، secrets و bindings، و پورت‌های اختیاری ports را تعریف می‌کند. این فایل داخل ساندباکس به‌صورت فقط‌خواندنی متصل می‌شود؛ چراکه ایجنتی که بتواند آن را ویرایش کند، تعیین خواهد کرد که در پلن بعدی چه چیزی درخواست شود. از دستورات هاست در بخش lifecycle پرهیز کنید، مگر اینکه هزینه‌ی آن را بپذیرید: این دستورات روی هاست و با دسترسی‌های خود کاربر اجرا می‌شوند، و محیطی که هر یک از آن‌ها را تعریف کند، در هر بار فراخوانی درخواست تایید می‌فرستد.

سکرت‌ها

کلید با دستور sbx secret set، با دامنه‌ی سراسری یا به‌ازای هر ساندباکس ذخیره می‌شود و ایجنت فقط یک مقدار صوری (sentinel) می‌بیند. هرگز از فلگ -e یا فیلد env: داخل فایل استفاده نکنید. اگر مقدار واقعی سکرت در خروجی پلن به‌صورت دایجست SHA-256 نمایش داده شود، نشانه‌ای است از اینکه سکرت در جای نادرستی تعریف شده است.

تست‌هایی که باید ارائه کنید

  1. دستور sbx policy check network --sandbox NAME <registry>:443 --json مقدار allowed: true بدهد؛ برای هاست API هم همین‌طور؛ یک هاست نامربوط مقدار deny_kind: implicit برگرداند، و هاستی که مسدود کرده‌اید مقدار explicit را به‌همراه شناسه‌ی قانون خود برگرداند.
  2. یک درخواست واقعی DELETE از داخل ساندباکس با بدنه‌ی پاسخ پروکسی، خطای 403 دریافت کند؛ چون نه دستور check network و نه policy log هیچ‌کدام متد یا مسیر را ارزیابی نمی‌کنند.
  3. اجرای sbx env plan روی یک کلون تر و تازه، فقط ردیف‌های + چاپ کند و هشدار دستورات هاست را تنها زمانی نشان دهد که بلوک lifecycle را نگه داشته باشید؛ اجرای مجدد پلن پس از یک تغییر در آرگومان‌ها، یک ردیف ~ چاپ کند.
  4. دستور git push به سمت origin از داخل ساندباکس با شکست مواجه شود، و دستور git fetch sandbox-<name> روی هاست، commit را واکشی کند.
  5. خروجی env | grep -c proxy-managed در داخل ساندباکس عددی غیر از صفر باشد، و گیرنده‌ای که کنترلش دست شماست، مقدار واقعی را تنها روی هاست متصل‌شده لاگ کند.

شواهد

خروجی پلن، فهرست خط‌مشی‌ها به‌همراه نسخه و تاریخ، دیسکریپتور (descriptor) کیت و دایجست آن، سه نتیجه‌ی JSON مربوط به check network، رونوشت خطای 403، و ردیف‌های policy log --json شامل proxy_type و rule برای هر هاستِ فراخوانی‌شده.

سؤال‌های تکمیلی مصاحبه‌گر
  • سطح 3: چرا نگذاریم هر مهندس با دستور sbx policy allow network این دو هاست را اضافه کند؟ پاسخ مورد انتظار: شش نسخه دچار دریفت می‌شوند و همگی قابل ویرایش هستند؛ در حالی که قانونِ کیت همراه با رفرنس جابه‌جا می‌شود و به‌صورت پروویژن‌شده (provisioned) اعمال می‌گردد. تحت حاکمیت سازمانی نیز هر دو حالت از اعطای مجوز بازمی‌مانند و فقط قوانین مجاز سازمانی اعمال می‌شوند.
  • سطح 4: وقتی دستور بررسی توانایی ارزیابی متدها را ندارد، چطور اثبات می‌کنید که قانون مربوط به متد برقرار است؟ پاسخ مورد انتظار: یک درخواست واقعی از داخل ارسال می‌کنیم و منتظر خطای 403 پروکسی می‌مانیم؛ لاگ فقط هاست‌ها و تعداد دفعات را ثبت می‌کند.
  • سطح 4: پلن یک مشارکت‌کننده ردیفی با علامت ! نشان می‌دهد. این یعنی چه؟ پاسخ مورد انتظار: منبعی است که محیط قبلاً اعمال کرده ولی اکنون دیگر آن را تعریف نمی‌کند؛ باید پیش از اعمال بازبینی شود.
  • سطح 4: در فایل یک بلوک lifecycle باقی مانده است. به تیم چه می‌گویید؟ پاسخ مورد انتظار: این دستور روی هاست و با دسترسی‌های آن‌ها اجرا می‌شود، در هر بار فراخوانی پرامپت تایید می‌گیرد، تایید کردن آن به‌معنای اعتماد به اسکریپت است، و برای اجرای آزمایشی فلگ --skip-host-commands وجود دارد.
جواب‌های اشتباهی که مصاحبه‌گرها زیاد می‌شنوند
  • «هاست ** را مجاز کنید و به مانتِ کلون تکیه کنید.» الگوی ** دسترسی به همه‌ی هاست‌ها را باز می‌کند؛ لیست مجاز دیگر هیچ معنایی نخواهد داشت.
  • «کلید را زیر env: بگذارید تا دسترسی همه برقرار شود.» در این صورت، کلید به‌صورت یک متغیر متنی ساده داخل VM و در تمام قالب‌های ذخیره‌شده از آن قرار می‌گیرد؛ باید از secrets و پروکسی استفاده کنید.
  • «مخزن را با :ro مانت کنید تا از هوک‌ها محافظت شود.» در این حالت، ایجنت امکان commit زدن را هم از دست می‌دهد؛ حالت کلون یک کلون با قابلیت نوشتن به آن می‌دهد و مخزن هاست را دست‌نخورده و فقط‌خواندنی نگه می‌دارد.

کجای دوره آموزش داده می‌شود

بخش‌های خط‌مشی و پروکسی قوانین و لاگ‌ها را پوشش می‌دهند، بخش قابلیت‌ها ورودی‌های محدودشده را توضیح می‌دهد، بخش فایل محیطی پلن را آموزش می‌دهد، و بخش‌های کلون و سکرت‌ها دو نیازمندی دیگر را برطرف می‌کنند.