اجرای فرمان sbx policy init balanced یک پالیسی سراسری با 194 ورودی مجاز (allow) ایجاد کرد. برنامهنویسی دامنهی example.com را با فلگ --sandbox m101-policy اضافه میکند، ولی کمی بعد که میکوشد همان میزبان را در همان سطح مسدود کند، دستور با امتناع مدل مواجه میشود. در این بخش گرامر قوانین، دو دامنهی تعریف آنها و ترتیبی را که سیستم اعطای مجوز برای تصمیمگیری روی هر اتصال طی میکند، بررسی میکنیم.
اول خودتان جواب بدهید، بعد پاسخ را باز کنید.
پاسخ کوتاه
قانون مجاز شامل فهرستی از نامهای میزبان، دامنهها، آدرسهای IP یا پیشوندهای CIDR است که با کاما جدا شدهاند و از الگوهایی مثل *.example.com، **.example.com، api?.example.com، example.com:443 و ** (برای همهی میزبانها) پشتیبانی میکند. قانون مجاز ترافیک TCP را پوشش میدهد، مگر اینکه با --protocol پروتکل دیگری مشخص شود؛ در مقابل، قانون مسدودسازی هر دو پروتکل TCP و UDP را در بر میگیرد. قوانین در دو دامنه (scope) تعریف میشوند: بهطور پیشفرض سراسری (global) و با فلگ --sandbox بهصورت محلی (local). برای یک نام میزبان یا CIDR یکسان، اولویت با قانون مسدودسازی است؛ به همین دلیل رابط خط فرمان (CLI) از ثبت قانون مسدودی که در همان دامنه با یک قانون مجاز تداخل داشته باشد امتناع میکند و باید ابتدا قانون مجاز را حذف کنید. سیستم اعطای مجوز با برخورد به اولین مسدودسازیِ منطبق، فرایند را متوقف میکند؛ در صورت وجود قانون مجاز در هر یک از دامنههای فعال، مجوز عبور میدهد؛ و در غیر این صورت اتصال را با وضعیت implicit مسدود میکند.
پاسخ کامل
آنچه init تنظیم میکند
دستور policy init اولین پالیسی سراسری را پیاده میکند، نه اینکه برای هر ساندباکس (sandbox) یک پیشفرض مجزا بسازد. این دستور فقط یکبار با گزینههای allow-all، balanced یا deny-all اجرا میشود و برای شروع دوباره باید از sbx policy reset یا sbx daemon start --policy استفاده کنید. پیشتنظیم balanced در سیستم ثبتشده شامل شش گروه شبکه و دو قانون سیستم فایل بود که همگی مقدار created_via: default داشتند. این فهرست در نسخههای مختلف بدون ثبت در گزارش تغییرات (changelog) عوض میشود؛ بنابراین قبل از تکیه بر آن، خروجی sbx policy ls --wide --json را حتماً بررسی کنید.
دامنه، منشأ و سندیت، و دسترسی ویرایش
قانونی که با --sandbox اضافه شود، مقادیر scope: sandbox:<name>، layer: local، origin: scoped، created_via: added و editable: true را نشان میدهد. دسترسیهای اعطاشده از طرف یک کیت (kit) با مقدار created_via: provisioned و editable: false ثبت میشوند و با گزینهی --source kit در فهرست میآیند. استفاده از --deny-network HOST هنگام اجرای create یا run، یک قانون مسدودسازی اختصاصی در زمان ساخت برای همان ساندباکس ایجاد میکند. راهنما هم دلیل ایمنبودن این کار تحت حاکمیت سازمانی را توضیح داده است: مسدودسازی محلی فقط میتواند ترافیک خروجی (egress) را محدودتر کند و هرگز دامنهی آن را بازتر نمیکند.
ترتیب تصمیمگیری
- هر قانون مسدودسازیِ منطبق، فرایند پیمایش را بلافاصله پایان میدهد؛ این مسدودسازی پروتکل UDP و تبدیل نام (name lookup) را هم پوشش میدهد.
- وجود یک قانون مجاز در هر دامنهی فعال، اجازهی عبور به میزبان را صادر میکند.
- در صورت نیافتن هیچ تطابقی: اتصال بهصورت ضمنی رد میشود (
implicit) و علت آنNo matching allow rule (default deny)ثبت خواهد شد که در پروفایلهای balanced یا deny-all به درخواست تأیید تبدیل میشود.
میزبانی که پورت آن مشخص نشده باشد، روی پورت 443 بررسی میشود. دستور check network صرفاً دسترسی شبکه را کنترل میکند و کاری با متد یا مسیرهای HTTP ندارد. علاوه بر این، نام میزبانی که مجاز شناخته شده باشد، با قوانین CIDR مربوط به آدرس IP حاصل از رفع نام (resolve) آن بررسی نمیشود.
تحت حاکمیت سازمان
وقتی پالیسی سازمان فعال باشد، دسترسیها فقط با قوانین مجاز سازمانی برقرار میشوند. قوانین مجاز محلی و کیت غیرفعال میشوند، اما قوانین مسدودسازی محلی و کیت همچنان پابرجا خواهند بود. مسدودسازی محلی حتی بر الزام تأیید سازمانی هم اولویت دارد: درخواست بلافاصله مسدود میشود و هیچ پرامپتی نمایش داده نخواهد شد.
| قانون | ارزیابی تحت حاکمیت سازمانی |
|---|---|
| مجاز سازمانی | بله |
| مسدودسازی سازمانی | بله |
| مجاز محلی | خیر |
| مسدودسازی محلی | بله |
| مجاز کیت | خیر |
| مسدودسازی کیت | بله |
سؤالهای تکمیلی مصاحبهگر
- سطح 2: اگر دامنهی
*.example.comرا مجاز کنید و پیشوند CIDR پوششدهندهی آدرس آن را مسدود سازید، چه اتفاقی برای اتصال بهapi.example.comمیافتد؟ پاسخ مورد انتظار: مجاز میشود؛ نام میزبانی که مجاز است در برابر قوانین CIDR مربوط به آدرس رفعشدهاش بررسی نخواهد شد. - سطح 3: یک کیت به ساندباکسی دسترسی
example.comداده و میخواهید آن را در همان ساندباکس مسدود کنید. با توجه به غیرقابلویرایش بودن قانون کیت، چه میکنید؟ پاسخ مورد انتظار: با--deny-networkیا فرمانsbx policy deny network --sandboxیک مسدودسازی محلی اضافه کنید؛ چون اولویت همیشه با مسدودسازی است و مسدودسازی محلی هم صرفاً دسترسی را محدودتر میکند. - سطح 3: چرا در سیستم حاکمیت مرکزی سازمان میتوان به مسدودسازی محلی اعتماد کرد؟ پاسخ مورد انتظار: چون فقط میتواند ترافیک خروجی را کاهش دهد؛ این قوانین ارزیابی میشوند درحالیکه مجوزهای محلی نادیده گرفته میشوند، و حتی نمایش پرامپت تأیید سازمان را متوقف میکند.
- سطح 4: چطور فهرست پالیسی ثبتشده را در طول نسخههای مختلف معتبر نگه میدارید؟ پاسخ مورد انتظار: خروجی
sbx policy ls --wide --jsonرا همراه با شماره نسخه و تاریخ ذخیره کنید؛ چون پیشتنظیمات بدون ارائهی فهرست تغییرات بهروزرسانی میشوند.
جوابهای اشتباهی که مصاحبهگرها زیاد میشنوند
- «قانونی که بعداً اضافه شود اولویت دارد، پس مسدودسازی را بعد از قانون مجاز ثبت کنید.» قانون مسدودسازی بدون توجه به ترتیب ثبت پیروز است، و CLI اصلاً اجازهی ثبت همزمان این دو قانون متناقض را در یک دامنه نمیدهد.
- «مسدودسازی نام میزبان، آدرس IP حاصل از رفع آن را هم مسدود میکند.» قوانین میزبان و قوانین CIDR کاملاً جداگانه ارزیابی میشوند؛ نام میزبانِ مجاز، بررسی CIDR را دور میزند.
- «فرمان
policy initپیشفرض هر ساندباکس جدید را تعیین میکند.» این دستور یک پالیسی سراسری واحد میسازد؛ قوانین مختص هر ساندباکس از طریق--sandbox، فلگ--deny-networkیا کیتها تعریف میشوند.
کجای دوره آموزش داده میشود
بخش پالیسی ساختار گرامر، دامنهها و تداخل ثبتشده را توضیح میدهد و بخش حاکمیت سازمانی جدول تقدم قوانین را ارائه میکند.