ترکیب شما شامل یک بار کاری (Workload) و دو Mixin است. Mixin A دسترسی به api.example.com را کاملاً و بدون محدودیت مجاز میکند. Mixin B دسترسی به api.example.com را فقط با methods: [GET] مجاز کرده و متد DELETE را روی آن میبندد (deny). هفتهی بعد، نسخهی جدیدی از Mixin A منتشر میشود که یکی از ورودیهای deny خود را حذف کرده و یک credential@1 جدید میافزاید. مجموعهی مجوزهای ادغامشده (merged grant set) را پیشبینی کنید، بگویید کدام بهروزرسانیها در سکوت و بدون دخالت اعمال میشوند، و سازوکار گام بازنگری (Review step) را طراحی کنید.
اول خودتان جواب بدهید، بعد پاسخ را باز کنید.
پاسخ کوتاه
ورودیهای allow در هر فاز با هم اجتماع (union) تشکیل میدهند، ورودیهای deny نیز در هر فاز با هم اجتماع مییابند و در نتیجهی نهایی، همیشه حق با deny است. مجوز هاستِ نامحدودِ Mixin A، ورودی محدودشدهی GET در Mixin B را میبلعد؛ چون اجتماع یک مجوز نامحدود و یک مجوز محدود، همان مجوز نامحدود است، در حالی که قاعدهی deny مربوط به DELETE در Mixin B پابرجا میماند و برنده میشود. هر مجوز روی یک مجموعهی نرمالشده نگاشت میشود که مصرفکننده آن را در فایل قفل (lock file) خود نگه میدارد. اگر مجموعهی مجوزهای یک نسخهی کاندید در چارچوب مجموعهی ذخیرهشده باقی بماند، بهروزرسانی در سکوت اعمال میشود؛ اما هرگونه گسترش دسترسی، برای دریافت تأیید متوقف خواهد شد. از آنجا که حذف deny و افزودن credential جدید هر دو در فهرست موارد گسترش دسترسی قرار دارند، نسخهی جدید Mixin A در دو نقطه متوقف میشود.
پاسخ کامل
قابلیت یا Capability چیست؟
یک Kit بهخودیخود به خودش هیچ مجوزی نمیدهد. هر ورودی در بخش capabilities یک درخواست تایپشده و نسخهدار بهصورت <namespace>/<name>@<version> است که هاست با یکی از سه حالت «پذیرفته» (granted)، «ردشده» (refused) یا «درخواست تأیید» (prompted) به آن پاسخ میدهد. بخش config فقط بر اساس تایپهای تعریفشده در مشخصات و بهصورت کاملاً سختگیرانه رمزگشایی میشود؛ بنابراین وجود یک کلید ناشناخته خطا است. دلیل این موضوع به خطمشیها برمیگردد: اگر تجزیهکننده یک کلید با غلط املایی را نادیده بگیرد، در عمل یک خطمشی بدون هیچ هشداری جا افتاده است. البته تایپهای ناشناخته طبق طراحی مجازند؛ اگر یک تایپ ناشناخته اجباری باشد مرحلهی حل وابستگی (resolution) شکست میخورد و اگر اختیاری باشد، نادیده گرفته شده و ثبت میشود.
network-policy@2 و credential@1
یک ورودی در network-policy@2 یا رشتهی سادهای از نام هاست است که اتصال را برای هر پروتکلی باز میگذارد، یا آبجکتی شامل hosts، methods و paths است که منحصراً به همان درخواستهای HTTP روی آن هاست مجوز میدهد و نه چیزی بیشتر. ورودیهای deny مواردی را که باید رد شوند مشخص میکنند و محیط اجرا به درخواستهای ردشده کد وضعیت 403 برمیگرداند. ورودی credential@1 نام یک service و یک phase را تعیین میکند و هرگز نباید نشانی محل نگهداری سکرت را لو دهد. همچنین هر دامنهی مشخصشده در inject حتماً باید در فهرست allow همان فاز بیاید.
مرحلهی حل وابستگی (Resolution)
هر ترکیب دقیقاً یک workload دارد و اگر دو Kit نام نرمالشدهی یکسانی ارائه دهند، تفکیک وابستگیها شکست میخورد. در ابزار sbx، مجوز در قالب یک قاعدهی خطمشی با مشخصات created_via: provisioned و editable: false ثبت میشود؛ سوییچ --source kit آن را فهرست میکند و دستور check network برای آن وضعیت allowed: true را برمیگرداند.
بهروزرسانیها و فایل قفل
فهرست مواردی که گسترش دسترسی شمرده میشوند کاملاً صریح است: افزودن یک ورودی allow، حذف یک ورودی deny، افزودن یک credential، مسیر (path) یا پورت جدید، و دسترسی نوشتن روی مسیری از مهارتها (skills) که پیشتر فقط خواندنی بوده است. حذف یک deny گسترش دسترسی به شمار میآید؛ چون همان deny بخشی از شروطی بوده که اعطای مجوز را از اول پذیرفتنی میکرده است. مقدار optional تغییری در این مجموعه ایجاد نمیکند. شش تایپ هیچ تأثیری روی این مجموعه ندارند: resources@1، lifecycle@1، agent-context@1، agent-sessions@1، sbx@1 و long-running@1.
طراحی گام بازنگری
- بیلد را حتماً با سازندهی
docker-containerانجام دهید؛ زیرا درایور پیشفرض انوتیشن توصیفگر (descriptor annotation) را حذف میکند و ایمیج فاقد آن برای هیچ مصرفکنندهای Kit به حساب نمیآید. - هر Kit را بر اساس دایجست (digest) ثابت پین کنید و مجموعهی نرمالشدهی آن را نگه دارید؛ در هر نسخهی کاندید، تفاوتهای بازنگری این مجموعه را استخراج کنید.
- امضاها را الزامی کنید: پیش از فعالکردن
kit.requireSignatureحتماًkit.trustedSignersرا تنظیم کنید، وگرنه فقط هویتهای اختصاصی خودِ سازنده تأیید میشوند. - تصمیمگیری را به خروجی تفاوتهای بازنگری بسپارید: اگر تغییرات زیرمجموعهی دسترسیهای قبلی باشد اعمال میشود؛ اگر دسترسی گسترش یافته باشد تیکتی با ذکر نام ورودی باز میشود؛ به یاد داشته باشید که حذف deny همواره یک گسترش دسترسی است.
سؤالهای تکمیلی مصاحبهگر
- سطح 3: چرا رمزگشای سختگیرانه با کلید ناشناخته مثل خطا برخورد میکند نه هشدار؟ پاسخ مورد انتظار: نادیده گرفتن خاموش یک کلید یعنی خطمشیای که بدون اطلاع دیگران غایب مانده است.
- سطح 3: میخواهید مجوزِ فقط
GETدر Mixin B پابرجا بماند؛ چه تغییری میدهید؟ پاسخ مورد انتظار: یا مجوز allow نامحدود A را حذف میکنیم، یا برای بقیهی متدها در B ورودی deny میگذاریم؛ چون deny همیشه برنده است، در حالی که مجوز محدود زیرمجموعهی یک مجوز نامحدود شده و بلعیده میشود. - سطح 4: کدام تایپهای قابلیت هرگز هنگام بهروزرسانی نیاز به تأیید کاربر ایجاد نمیکنند و چرا این کار امن است؟ پاسخ مورد انتظار: شش تایپ مربوط به محدودیتها و راهاندازی، چون هیچ درخواستی برای گرفتن مجوز از هاست مطرح نمیکنند.
- سطح 4: یک Kit منتشرشده در ایندکس خود انوتیشن توصیفگر ندارد. چه اتفاقی افتاده و مصرفکننده چه واکنشی نشان میدهد؟ پاسخ مورد انتظار: بیلدر پیشفرض آن را انداخته است؛ مصرفکنندهای که انوتیشن را در ایندکس نبیند مانیفست پلتفرم را میخواند، و ایمیجی که هیچجا این مشخصه را نداشته باشد اصلاً Kit به حساب نمیآید.
جوابهای اشتباهی که مصاحبهگرها زیاد میشنوند
- «هنگام همپوشانی Kitها، محدودترین مجوز برنده است.» خیر؛ بخشهای allow با هم اجتماع مییابند، ورودی نامحدود گزینهی محدود را میبلعد و فقط deny است که دامنه را محدود میکند.
- «تنظیم
optional: trueافزودن یک قابلیت را بیخطر میکند.» خیر؛ این گزینه فقط تعیین میکند که آیا در صورت نبودِ قابلیت فرایند Resolution متوقف شود یا خیر، نه اینکه تغییری در مجموعهی مجوزها بدهد. - «هرگونه ارتقای نسخه نیاز به تأیید کاربر دارد.» خیر؛ اگر مجموعهی کاندید در چارچوب نسخهی ذخیرهشده بماند، بهروزرسانی بدون دخالت انجام میشود؛ این فایل قفل است که بهروزرسانی را کمهزینه و امن میکند.