یک تیم پلتفرم، سرور MCP را روی پروتکل HTTP جریانی (Streamable HTTP) پشت یک متعادلکنندهی بار با دو رپلیکا مستقر میکند. آنها مسیریابی چسبنده (sticky routing) را بر اساس هدر Mcp-Session-Id تنظیم میکنند، یک استریم مستقل GET /mcp برای اعلانهای تغییرات نگه میدارند و قصد دارند استریمهای قطعشده را با Last-Event-ID ادامه دهند. کدامیک از این موارد به نسخهی فعلی تعلق دارند و چه چیزی جایگزین بقیه میشود؟
اول خودتان جواب بدهید، بعد پاسخ را باز کنید.
پاسخ کوتاه
هیچکدام از این سه مورد به نسخهی فعلی تعلق ندارند. این اندپوینت (Endpoint) فقط درخواستهای POST را میپذیرد: متدهای GET /mcp و DELETE /mcp کد 405 برمیگردانند، هدر Mcp-Session-Id نادیده گرفته میشود و هرگز صادر نمیشود، و Last-Event-ID نیز نادیده گرفته میشود چون استریمها ازسرگیریپذیر نیستند. اعلانهای تغییرات روی درخواست POST با متد subscriptions/listen که از سمت کلاینت باز میشود دریافت میشوند؛ پاسخی که بهصورت SSE باز میماند. با قطع شدن استریم، یک درخواست listen جدید ارسال شده و دادههای تحتتاثیر نیز واکشی مجدد (Refetch) میشوند.
پاسخ کامل
پروتکل ارتباطی مدرن در یک جدول
| پیام | شکل HTTP |
|---|---|
| هر درخواست JSON-RPC | یک POST جدید با یک پیام در بدنه |
| پاسخ | application/json با یک پاسخ، یا text/event-stream با اعلانهای مرتبط و سپس پاسخ نهایی |
| اعلان پذیرفتهشده | 202 Accepted بدون بدنه |
متد GET یا DELETE روی اندپوینت |
405 Method Not Allowed |
کلاینت پشتیبانی از هر دو نوع پاسخ را با هدر Accept: application/json, text/event-stream اعلام میکند.
چرا به نشستهای چسبنده نیازی نیست
هر درخواست، نسخهی پروتکل و قابلیتهای کلاینت خود را در params._meta به همراه دارد؛ بنابراین هر ورکر سالمی میتواند آن را اعتبارسنجی کند. سه هدر برای مسیریابی (Routing) و اعمال سیاستها، محتوای بدنه را بازتاب میدهند: MCP-Protocol-Version، Mcp-Method، و هدر Mcp-Name برای متدهای tools/call، resources/read و prompts/get. سرور پیش از اجرا، هر هدر را با بدنه مقایسه میکند. در صورت نبود یا عدم تطابق هدر، خطای HTTP 400 با کد JSON-RPC -32020 بازگردانده میشود.
اعلانها از کجا میآیند
کلاینت درخواست subscriptions/listen را مانند یک درخواست عادی همراه با یک فیلتر notifications ارسال میکند؛ مثلاً toolsListChanged: true و فهرستی از resourceSubscriptions. نخستین پیام روی این استریم، notifications/subscriptions/acknowledged است. تمام رویدادها و نتیجهی نهایی، شناسهی io.modelcontextprotocol/subscriptionId را به همراه دارند که با شناسهی درخواست listen برابر است. اگر استریم قطع شود، کلاینت درخواست را با شناسهی جدید دوباره میفرستد و ابزارها، منابع یا پرامپتها را واکشی مجدد میکند. متد resources/subscribe متعلق به گذشته است.
قطع استریمِ وابسته به درخواست به چه معناست
درخواستِ در جریان از دست رفته است. کلاینت فقط در صورتی که تلاش مجدد ایمن باشد، میتواند درخواست جدیدی با یک شناسهی JSON-RPC جدید ارسال کند. کلاینت نباید برای ادامهی استریم تلاش کند و سرور هم نباید شناسههای SSE را برای بازپخش (Replay) اضافه کند.
دو قاعدهی دیگر در مرز سرویس
- هدر
Originرا با تطابق دقیق (Exact Match) اعتبارسنجی کنید و در صورت وجود و مجاز نبودن، خطای403برگردانید. سرورهای محلی به127.0.0.1متصل میشوند. این کار در برابر حملهی بازپیوند DNS (یا DNS rebinding) محافظت میکند و ارتباطی با احراز هویت ندارد. - اگر به رابط (bridge) قدیمی HTTP+SSE نیاز دارید، آن را روی اندپوینتهای مجزا نگه دارید و هرگز استریم GET، شناسهی نشست (Session) یا بازپخش آن را بخشی از نسخهی فعلی معرفی نکنید.
سؤالهای تکمیلی مصاحبهگر
- سطح 2: کلاینت چگونه درخواستی را که روی این بستر انتقال (Transport) در حال اجراست لغو میکند؟ پاسخ مورد انتظار: استریم پاسخ (Response Stream) همان درخواست را میبندد؛ درخواست POST جداگانهای برای لغو وجود ندارد.
- سطح 3: چرا بررسی با تابع
startswithروی مبدأ معتبر امن نیست؟ پاسخ مورد انتظار: این کار پسوند کنترلشده توسط مهاجم را در نام هاست میپذیرد؛ باید مبدأ استاندارد را بهطور دقیق تطبیق داد. - سطح 3: کلاینتی که از هر دو دوره پشتیبانی میکند، خطای
405از سروری ناشناس دریافت میکند. آیا به اندپوینت قدیمی GET برمیگردد؟ پاسخ مورد انتظار: فقط پس از خواندن بدنه؛ وجود خطای استاندارد و شناختهشدهی JSON-RPC مدرن ثابت میکند سرور بهروز است، و تنها بدنهی خالی یا ناشناخته بازگشت به روش قدیمی را توجیه میکند. - سطح 4: اگر یک جریان کاری (Workflow) به نگهداری وضعیت بین دو فراخوانی روی دو رپلیکا نیاز داشته باشد، این وضعیت کجا ذخیره میشود؟ پاسخ مورد انتظار: پشت یک شناسهی مات (Opaque handle) تولیدشده توسط سرور در یک حافظهی مشترک، که در قالب یک نتیجهی عادی بازگردانده میشود، به هویت کاربر مقید است، منقضی میشود و در هر بار استفاده مجوزسنجی خواهد شد.
جوابهای اشتباهی که مصاحبهگرها زیاد میشنوند
- «مسیریابی چسبنده ضرری ندارد، پس آن را به عنوان یک لایهی اطمینان نگه میداریم.» این کار باگ صحت عملکرد را مخفی نگه میدارد تا زمانی که یک مسیر پیشروی شبیهسازیشده (Rollout)، زمانبندی مجدد یا تغییر مسیر خودکار هنگام خرابی (Failover) درخواست بعدی را به رپلیکای دیگری بفرستد.
- «شناسههای رویداد SSE را اضافه کنید تا کلاینتها بتوانند ارتباط را ادامه دهند.» استریمهای مدرن قابل ازسرگیری نیستند. در صورت گمشدن یک درخواست، در صورت مجاز بودن عملیات، درخواست جدیدی با شناسهی جدید تکرار میشود.
- «اعتبارسنجی مبدأ، هویت فراخواننده را احراز میکند.» این کار صرفاً جلوی حملهی بازپیوند DNS را میگیرد. یک سرویس شبکه همچنان باید هر درخواست را احراز هویت و مجوزسنجی کند.
کجای دوره آموزش داده میشود
درس بسترهای انتقال اندپوینتهای مبتنی بر POST، هدرهای بازتابیافته و استریم subscriptions/listen را تعریف میکند.