سؤال مصاحبه

چرا متاداده در تک‌تک درخواست‌های MCP تکرار می‌شود؟

Why every MCP request repeats its metadata

  • سطح ۲: میانی
  • مفهومی
  • ۸ دقیقه

یکی از همکارانتان سرور MCP را از ویرایش سال 2025 پورت کرده است. این پیاده‌سازی همچنان فرایند دست‌دادن (Handshake) با initialize را نگه داشته و قابلیت‌های اعلام‌شده‌ی کلاینت را روی شیء اتصال ذخیره می‌کند تا در درخواست‌های بعدی به کار برود. همه‌ی تست‌های قدیمی هم پاس می‌شوند. در ویرایش فعلی، چه چیزی از کار می‌افتد و متاداده به جای اتصال باید در کجا قرار بگیرد؟

اول خودتان جواب بدهید، بعد پاسخ را باز کنید.

پاسخ کوتاه

ویرایش فعلی هیچ فرایند دست‌دادن و هیچ نشستی (Session) در سطح پروتکل ندارد. اگر سرور قابلیت‌های کلاینت را از پیام قبلی به خاطر بسپارد، ممکن است در درخواست بعدی دسترسی‌های اشتباه اعمال کند یا ساختار پیام ارسالی روی سیم نامعتبر باشد؛ چرا که درخواست بعدی ممکن است از کلاینت دیگری روی همان فرایند (Process) بیاید یا به یک ورکر (Worker) دیگر برسد. تک‌تک درخواست‌ها باید io.modelcontextprotocol/protocolVersion و io.modelcontextprotocol/clientCapabilities را درون params._meta ارسال کنند. سرور هم در هر درخواست آن‌ها را اعتبارسنجی می‌کند و پس از پاسخ‌دادن بلافاصله کنار می‌گذارد.

پاسخ کامل

هر درخواست، واحد مستقل تفسیر است

{
  "jsonrpc": "2.0",
  "id": 7,
  "method": "tools/list",
  "params": {
    "_meta": {
      "io.modelcontextprotocol/protocolVersion": "2026-07-28",
      "io.modelcontextprotocol/clientCapabilities": {},
      "io.modelcontextprotocol/clientInfo": {"name": "course-client", "version": "1.0.0"}
    }
  }
}

ارسال نسخه و قابلیت‌ها اجباری است. فیلد clientInfo صرفاً توصیه می‌شود، ادعای خود کلاینت است و هرگز نباید به عنوان اعتبارنامه در نظر گرفته شود. سرور نباید هیچ‌کدام از این موارد را از روی درخواست قبلی، فرایند stdio، اتصال HTTP یا صرفاً از هدر بستر انتقال (Transport) برداشت کند.

سرور چه چیزی برمی‌گرداند

همه‌ی نتایج موفق شامل resultType: "complete" هستند و باید io.modelcontextprotocol/serverInfo را هم در _meta داشته باشند. نتایج فهرستی، resources/read و server/discover فیلدهای ttlMs و cacheScope را نیز با ترتیبی قطعی (Deterministic) برمی‌گردانند تا نتایج یکسان، کلیدهای کش پایداری تولید کنند.

شناسایی یک متد است، نه پیش‌نیاز ورود

همه‌ی سرورها باید server/discover را پیاده‌سازی کنند. این متد نسخه‌های پشتیبانی‌شده (supportedVersions)، قابلیت‌ها، دستورالعمل‌های اختیاری و هویت سرور (Server identity) را برمی‌گرداند. کلاینت می‌تواند ابتدا این متد را صدا بزند، اما مجاز است بلافاصله سراغ tools/list هم برود؛ چون همان درخواست متاداده‌هایش را همراه خود دارد.

کدهای خطایی که جایگزین توافق شده‌اند

حالت کد خطا
متاداده ارسال نشده یا ساختار نامعتبر دارد -32602
مغایرت هدر با بدنه در مرز HTTP -32020
نسخه تطبیق دارد ولی پشتیبانی نمی‌شود -32022، به همراه requested و supported

کلاینت نسخه‌ای را که هر دو طرف پشتیبانی می‌کنند از میان supported انتخاب کرده و با شناسه‌ی درخواست جدید، دوباره تلاش می‌کند.

دوره‌های زمانی را از هم جدا نگه دارید

ویرایش‌های تا 2025-11-25 از initialize، اعلان notifications/initialized و قابلیت‌های وابسته به اتصال استفاده می‌کردند. سروری که از هر دو دوره پشتیبانی می‌کند، می‌تواند آن مسیر را صرفاً در قالب یک تطبیق‌دهنده سازگاری با گذشته (Legacy adapter) و کاملاً ایزوله نگه دارد که تنها با دریافت initialize انتخاب می‌شود. چنین سروری هرگز نباید درخواست‌های نسخه‌ی فعلی را به مسیر دست‌دادن هدایت کند و نباید resultType را به نتایج نسخه‌های قدیمی الصاق کند.

وضعیت برنامه همچنان مجاز است

یک جریان کاری (Workflow) یا یک پیش‌نویس می‌تواند پشت یک شناسه‌ی مات (Opaque handle) در یک ذخیره‌ساز مشترک نگهداری شود. کلاینت این شناسه را به عنوان یک آرگومان معمولی می‌فرستد و تک‌تک نسخه‌ها، هویت کلاینت را احراز و مجوز استفاده از آن را صادر می‌کنند. کانتکست پروتکل نباید به عنوان جایگزینی برای نشستِ حذف‌شده، به آن ذخیره‌ساز درز کند.

سؤال‌های تکمیلی مصاحبه‌گر
  • سطح 2: آیا فیلد clientInfo اجباری است و آیا می‌توان بر اساس آن مجوز صادر کرد؟ پاسخ مورد انتظار: توصیه می‌شود، اجباری نیست؛ داده‌ای برای نمایش و عیب‌یابی است و هرگز نباید به عنوان اعتبارنامه استفاده شود.
  • سطح 2: کلاینت متد tools/list را بدون فراخوانی server/discover می‌فرستد. آیا سرور باید آن را رد کند؟ پاسخ مورد انتظار: خیر؛ درخواست نسخه و قابلیت‌هایش را همراه دارد، بنابراین شناسایی (Discovery) یک سد ورود نیست.
  • سطح 3: بستن stdin یا پایان‌دادن به پاسخ HTTP چه چیزی را خاتمه می‌دهد؟ پاسخ مورد انتظار: فقط فعالیت بستر انتقال را خاتمه می‌دهد؛ هیچ نشستی در پروتکل وجود ندارد که پایان یابد و درخواست بعدی همچنان باید خودش را توصیف کند.
  • سطح 4: وضعیت یک جریان کاری چندمرحله‌ای اکنون در کجا نگهداری می‌شود؟ پاسخ مورد انتظار: پشت یک شناسه‌ی ماتِ ایجادشده توسط سرور در یک ذخیره‌ساز پایدار و مشترک؛ در قالب یک نتیجه‌ی عادی برگردانده می‌شود، به هویت احرازشده (Authenticated principal) مقید می‌گردد، منقضی می‌شود و در هر بار استفاده، مجوز آن بررسی می‌شود.
جواب‌های اشتباهی که مصاحبه‌گرها زیاد می‌شنوند
  • «بی‌وضعیت (Stateless) یعنی سرور به هیچ وجه نباید هیچ وضعیتی نگه دارد.» وضعیت پایدار برنامه پشت یک هندل صریح (Explicit Handle) کاملاً مجاز است. تنها کانتکست پنهان در لایه‌ی پروتکل حذف شده است.
  • «برای سازگاری با همه‌ی سرورها، همیشه اول initialize را بفرستید.» سرور نسخه‌ی فعلی نباید به‌صورت پیش‌فرض initialize دریافت کند. نسخه‌ی قدیمی صرفاً یک طرح پشتیبان (Fallback) مستندشده برای کار با یک طرف ارتباط (Peer) مشخص است.
  • «اتصال کلاینت را مشخص می‌کند، پس یک بار بررسی قابلیت‌ها برای هر اتصال کافی است.» دو کلاینت می‌توانند به صورت متوالی از یک فرایند یا ورکر HTTP مشترک استفاده کنند، و یک درخواست راه‌دور می‌تواند روی هر کدام از نسخه‌ها بنشیند.

کجای دوره آموزش داده می‌شود

در درس مبانی، ردگیری محاسبات (Trace) یک درخواست از اعتبارسنجی تا نتیجه‌ی کامل بررسی می‌شود و در درس سرور، حلقه‌ی توزیع پیاده‌سازی خواهد شد.