یک سرور یادداشت قصد دارد یک کش اشتراکی (shared cache) را روبهروی خود قرار دهد؛ بههمیندلیل نتایج resources/read آن با دامنهی عمومی (public scope) و راهنمای تازگی 5 دقیقهای ارسال میشوند. مسئول بررسی امنیت با این کار مخالفت میکند. این کار چه خطری دارد؟ چه دامنه و میزان تازگیای باید برای یادداشت کاربر انتخاب کنید؟ و با نتیجهای که هرگز نباید ذخیره شود چه میکنید؟
اول خودتان جواب بدهید، بعد پاسخ را باز کنید.
پاسخ کوتاه
دامنهی عمومی به کش اشتراکی اجازه میدهد یادداشت یک کاربر را به کاربر دیگری که همان URI را درخواست کرده تحویل دهد. محتوایی که متعلق به یک کاربر است مقدار cacheScope: "private" میگیرد؛ این مقدار، دادهی ذخیرهشده را به بستر اعتبارنامهی کاربر درخواستکننده مقید میکند و باید مدت تازگی کوتاهی مثل 1 دقیقه داشته باشد. پروتکل MCP فقط دو مقدار public و private را تعریف کرده است؛ بنابراین، برای نتایج حساس و محرمانه یا دادههایی که سریع تغییر میکنند، از مقدار private همراه با ttlMs: 0 استفاده میشود و خود هاست قاعدهی سختگیرانهتر «عدم ذخیرهسازی» (no-store) را در سیاست کش خود اعمال میکند.
پاسخ کامل
دو دامنه، یک قاعده
| دامنه | مفهوم | کاربرد رایج |
|---|---|---|
public |
در صورت مجاز بودن سطح دسترسی، میتواند میان کاربران دوباره استفاده شود | کاتالوگ عمومی پرامپتها |
private |
مقید به کاربر یا بستر اعتبارنامهی درخواستکننده | محتوای یادداشتهای متعلق به کاربر |
این راهنماها وضعیت تازگی و اشتراکگذاری داده را مشخص میکنند و هرگز جایگزین اعتبارسنجی سطح دسترسی (authorization) نمیشوند. سرور همچنان باید برای تکتک درخواستهای خواندن، دسترسی را بسنجد و پاسخ کششده نباید از مرز بسترهای دسترسی عبور کند.
کدام نتایج راهنما دارند
متدهای tools/list، resources/list، prompts/list، resources/templates/list، resources/read و server/discover کشپذیر هستند و شامل ttlMs و cacheScope میشوند. نتیجهی رندرشدهی prompts/get یک پاسخ کامل است، اما جزو نتایج کشپذیر به شمار نمیآید. یک پیشفرض امن، استفاده از ttlMs: 0 همراه با cacheScope: "private" است.
انتخاب میزان تازگی
مقدار TTL را بر اساس نرخ تغییر دادهها و میزان خسارت کهنگی داده تعیین کنید. یک کاتالوگ عمومی پرامپت میتواند چند دقیقه کش بماند. خواندن یک یادداشت خصوصی میتواند از TTL یکدقیقهای استفاده کند. مثالهای این درس از مقادیر 300000 برای فهرست منابع، 600000 برای فهرست پرامپتها و 3600000 برای شناسایی (discovery) استفاده میکنند.
کلیدها و قطعیت
کلید کش باید شامل تکتک ابعادی از درخواست باشد که روی سطح دسترسی و دیدهشدن داده اثر میگذارند: مستأجر (tenant)، کاربر، دامنه، زبان (locale) و مکاننمای صفحهبندی (pagination cursor). اگر یک کش اشتراکی نمیتواند این ابعاد را با امنیت کامل اعمال کند، از private با TTL صفر و سیاست no-store در سطح هاست استفاده کنید. خروجی نتایج فهرستی نیز باید ترتیبی قطعی (deterministic) داشته باشند تا نتایج یکسان همیشه کلیدهای کش پایدار و زمینهی متنی پایدار برای مدل تولید کنند.
موازنه
کش اشتراکی برای کاتالوگهای عمومی در مصرف منابع صرفهجویی میکند و از نظر امنیتی هم هیچ هزینهای ندارد. اما روی محتوای خصوصی، تنها چند میلیثانیه زمان میخرد و در ازای آن، ریسک نشت داده میان کاربران را به همراه دارد؛ ریسکی که هیچ TTL کوتاهی نمیتواند آن را به صفر برساند. کاتالوگ را کش کنید، نه یادداشتها را.
سؤالهای تکمیلی مصاحبهگر
- سطح 2: چرا
resources/listباید ترتیبی پایدار برگرداند؟ پاسخ مورد انتظار: تا پاسخهای معادل، کلیدهای کش و زمینهی متنی پایداری برای مدل بسازند و رابط کاربری هاست میان تازهسازیها پرش نداشته باشد. - سطح 2: کلاینت یک فهرست کششده را دریافت میکند و میخواهد بداند چه زمانی تغییر میکند. چه کار میکند؟ پاسخ مورد انتظار: یک
subscriptions/listenروی دستهبندی تغییر فهرست باز میکند و پس از انقضای کش یا پس از وقوع یک رویداد، واکشی مجدد (refetch) انجام میدهد. - سطح 3: با توجه به مجوز دسترسی هر کاربر، خروجی
tools/listبرای افراد مختلف فرق دارد. کدام دامنه مناسب است؟ پاسخ مورد انتظار: مقدارprivate؛ دیدهشدن ابزارها بر اساس کاربر نباید پشت کش عمومی و اشتراکی قرار بگیرد. - سطح 4: تیم پیشنهاد میدهد از
cacheScope: "no-store"استفاده شود. چه پاسخی میدهید؟ پاسخ مورد انتظار: این مقدار جزو مقادیر معتبر MCP نیست؛ بایدprivateباttlMs: 0برگردانید و سیاست no-store را در کش هاست اعمال کنید.
جوابهای اشتباهی که مصاحبهگرها زیاد میشنوند
- «کوتاه بودن TTL، دامنهی عمومی را امن میکند.» دامنه مشخص میکند چه کسانی اجازه دارند دادهی ذخیرهشده را به اشتراک بگذارند و TTL مشخص میکند تا چه زمانی. اشتراکگذاری داده حتی برای یک ثانیه هم یادداشت را لو میدهد.
- «راهنماهای کش همان اعتبارسنجی سطح دسترسی هستند.» آنها راهنماهای تازگی و اشتراکگذاریاند. سرور خودش تکتک درخواستهای خواندن را اعتبارسنجی میکند.
- «فقط فهرست ابزارها به راهنماهای کش نیاز دارد.» خواندن منابع و شناسایی هم آنها را دارند، و خواندن دادههای مختص یک کاربر دقیقاً همان جایی است که دامنهی خصوصی بیشترین اهمیت را پیدا میکند.
کجای دوره آموزش داده میشود
درس منابع و پرامپتها به راهنماهای کش بهعنوان بخشی از صحت عملکرد سیستم میپردازد و درس ساخت سرور مشخص میکند کدام نتایج این راهنماها را با خود دارند.