تیمی در حال ساخت یک سرور MCP برای سامانهی مدیریت پروژه است. این سرور 5 قابلیت دارد: نمایش جزئیات یک مسئله (issue)، ایجاد مسئله، قالب مرور اسپرینت، سند خطمشی پروژه و بستن یک مسئله. یکی از توسعهدهندگان پیشنهاد میکند هر قابلیت را بهطور همزمان در قالب ابزار (tool)، منبع (resource) و پرامپت (prompt) ارائه دهند تا هر کلاینتی بتواند به آن دسترسی داشته باشد. به هر قابلیت کدام جزء سازنده (primitive) را اختصاص میدهید، و چرا نباید هر سه را همزمان ارائه کرد؟
اول خودتان جواب بدهید، بعد پاسخ را باز کنید.
پاسخ کوتاه
جزء سازنده را بر اساس کسی انتخاب کنید که تصمیم میگیرد. مدل برای اجرای یک عملیات ابزار را انتخاب میکند؛ بنابراین «ایجاد» و «بستن» ابزار هستند. میزبان (host) یا کاربر، محتوای آدرسپذیر (addressable content) را از طریق یک URI میخواند؛ در نتیجه جزئیات مسئله و خطمشی منبع هستند. کاربر نیز جریان کاری یک پیام ازپیشآماده را آغاز میکند؛ پس قالب مرور اسپرینت یک پرامپت است. هر سطح دسترسی اضافه، هزینههایی مثل شناسایی (discovery)، احراز مجوز، کشگذاری، مدیریت خطا، آزمون و مستندسازی به همراه دارد؛ بنابراین به هر قابلیت فقط یک جزء سازنده اختصاص دهید.
پاسخ کامل
سه جزء سازنده، سه انتخابکننده
| جزء سازنده | انتخابکننده | نیت | نتیجه |
|---|---|---|---|
| ابزار | مدل یا برنامه کاربردی | اجرای یک عملیات | نتیجهی ساختاریافتهی یک اقدام |
| منبع | میزبان، برنامه کاربردی یا کاربر | خواندن محتوا در یک URI | محتوای متنی یا باینری |
| پرامپت | کاربر، از طریق رابط کاربری میزبان | شروع یک جریان کاری پیام با قابلیت استفادهی مجدد | یک یا چند پیام |
5 قابلیت مورد نظر
- جزئیات مسئله: محتوایی با آدرس پایدار، مانند
tracker://issues/7. یک منبع است. - ایجاد مسئله: وضعیت (state) را تغییر میدهد. یک ابزار است.
- قالب مرور اسپرینت: کاربر آن را از یک منو یا با دستور اسلش (slash command) انتخاب و آرگومانهایش را پر میکند. یک پرامپت است.
- سند خطمشی پروژه: سندی که میزبان آن را وارد کانتکست میکند. یک منبع است.
- بستن مسئله: وضعیت را تغییر میدهد. یک ابزار است.
چرا ارائهی سهگانه اشتباه است؟
قابلیتی که به سه روش منتشر شود، به سه ورودیِ شناسایی، سه بررسیِ احراز مجوز، سه سیاستِ کشگذاری، سه مسیرِ مدیریت خطا و سه مجموعهتست نیاز دارد. علاوه بر این، مدل ابزاری را میبیند که نباید آن را برای خواندن محتوای مدنظر میزبان فراخوانی کند. ابتدا سراغ مصرفکننده بروید، سپس کنترلکننده (handler) را بنویسید.
قواعد طراحی حاصل از این رویکرد
- URI منبع را پیش از کنترلکننده طراحی کنید. آن را در فضای نام سرور قرار دهید، مستقل از فرایند یا اتصال نگه دارید، پیش از دسترسی به فضای ذخیرهسازی اعتبارسنجی کنید و برای هر بار خواندن، احراز مجوز انجام دهید.
- متد
prompts/getآرگومانها را به پیام تبدیل میکند. میزبان تصمیم میگیرد این پیامها چگونه وارد کانتکست مدل شوند و سیاستهای خود را بالاتر از آنها نگه میدارد. - متن منبع و قالبهای پرامپت (prompt template) را خروجیِ غیرقابلاعتمادِ سرور در نظر بگیرید. میزبان باید منشأ و سندیت (provenance) را ثبت کند و با این محتوا صرفاً مانند داده برخورد کند.
سؤالهای تکمیلی مصاحبهگر
- سطح 1: چه ویژگیهایی یک URI منبع را مناسب میکند؟ انتظار میرود: بهاندازهی کافی پایدار باشد تا بتوان آن را بوکمارک کرد، در فضای نام سرور قرار گیرد، مستقل از شناسه فرایند یا اتصال باشد، پیش از دسترسی به فضای ذخیرهسازی اعتبارسنجی شود و در هر بار خواندن احراز مجوز شود.
- سطح 2: کلاینتی میخواهد از زمان تغییر سند خطمشی باخبر شود. در نسخهی فعلی از چه مکانیزمی استفاده میشود؟ انتظار میرود: یک درخواست
subscriptions/listenاز سمت کلاینت باز شود و به URI مورد نظر درresourceSubscriptionsاشاره کند؛ رویداد ارسالی نشان میدهد منبع تغییر کرده است و سپس کلاینت مجدداً آن را باresources/readمیخواند. - سطح 2: کلاینتی برای یک URI ناموجود درخواست
resources/readمیفرستد. آیا یک سند خالی بازمیگردانید؟ انتظار میرود: خیر، کد خطای JSON-RPC به شمارهی-32602را بازمیگردانید تا کلاینت بتواند نبودِ منبع را از یک سند خالیِ معتبر تشخیص دهد. - سطح 3: چه زمانی بهجای فهرست کردن تکتک مسائل، یک قالب منبع (Resource Template) ارائه میدهید؟ انتظار میرود: زمانی که فهرست بسیار بزرگ یا نامحدود است؛ قالب منبع به کلاینت نشان میدهد چطور یک URI معتبر بسازد، و سرور همچنان متغیرها را تجزیه میکند، احراز مجوز را انجام میدهد و پرسوجوهای نوعدار (typed) را روی فضای ذخیرهسازی میزند.
جوابهای اشتباهی که مصاحبهگرها زیاد میشنوند
- «همهچیز را ابزار کنید تا مدل بتواند به آنها دسترسی داشته باشد.» محتوایی که میزبان میخواند عملیات نیست. با این کار، قرارداد URI، راهنماهای کش (cache hints) و بسترِ تحتکنترلِ کاربر از دست میروند.
- «قالب را منبع در نظر بگیرید، چون در قالب یک فایل نگهداری میشود.» محل ذخیرهسازی داده تعیینکنندهی جزء سازنده نیست. کاربر مرور اسپرینت را آغاز میکند، پس این مورد یک پرامپت است.
- «پرامپت در واقع خطمشیای است که میزبان بدون اطلاع کاربر به مدل تزریق میکند.» پرامپتها برای انتخاب صریح کاربر هستند. خطمشیهایی که میزبان اعمال میکند، در سطح خود میزبان و با اولویت بالاتری باقی میمانند.
کجای دوره آموزش داده میشود
درس منابع و پرامپتها این سه جزء سازنده را بر اساس نیت مصرفکننده مرتب میکند و جریان کاری اشتراک را نشان میدهد.