یک سرور اسناد MCP در قالب دو رپلیکا (Replica) پشت یک لودبالانسر اجرا میشود. ابزار draft_create در این سرور، پیشنویس جدید را در یک دیکشنری درون فرایند نگه میدارد و خروجی {"ok": true} را برمیگرداند. فراخوانی بعدی، یعنی draft_append، در حدود نیمی از موارد با خطای «no draft» روبهرو میشود؛ اما وقتی اپراتور مسیریابی چسبنده (Sticky routing) را فعال میکند، این خطاها متوقف میشوند. علت این خرابی را توضیح دهید، بگویید چرا راهحل اپراتور اشتباه است و این دو ابزار را دوباره طراحی کنید.
اول خودتان جواب بدهید، بعد پاسخ را باز کنید.
پاسخ کوتاه
فراخوانی اول پیشنویس را در حافظهی یکی از رپلیکاها ساخت و هیچ نامی برای آن برنگرداند، چون در طراحی فرض شده بود که خودِ اتصال، پیشنویس را مشخص میکند. فراخوانی دوم یک درخواست POST کاملاً جدید است که ممکن است به رپلیکای دیگر هدایت شود؛ رپلیکایی که متادیتای پروتکلِ معتبری دارد اما هیچ راهی برای بارگذاری آن پیشنویس ندارد. مسیریابی چسبنده این باگ را فقط تا زمان یک راهاندازی مجدد، مسیر پیشروی شبیهسازیشده (Rollout) یا تغییر مسیر خودکار هنگام خرابی (Failover) پنهان میکند؛ چراکه با رخ دادن هرکدام از اینها، درخواست بعدی جابهجا خواهد شد. راهحل درست این است: از draft_create یک شناسهی مات (Opaque handle) تولیدشده توسط سرور برگردانید، پیشنویس را در یک حافظهی پایدار اشتراکی نگه دارید و کاری کنید که draft_append این شناسه را مانند یک آرگومان معمولی دریافت کند.
پاسخ کامل
سازوکار خرابی
- درخواست A به رپلیکای یک میرسد و یک پیشنویس درون فرایند آن میسازد.
- پاسخ، هیچ هندلی برای پیشنویس برنمیگرداند.
- درخواست B یک درخواست POST جدید است و به رپلیکای دو میرسد.
- رپلیکای دو نه میتواند نامی برای پیشنویس پیدا کند و نه آن را بارگذاری کند؛ بنابراین فراخوانی با شکست مواجه میشود یا شیء محلیِ اشتباهی را میخواند.
- مسیریابی چسبنده صرفاً نشانههای ظاهری مشکل را برطرف میکند، تا زمانی که درخواست بعدی جابهجا شود.
نیمی از عملیاتهای الحاق (Append) با شکست مواجه میشوند، زیرا نیمی از درخواستها روی رپلیکای دیگر مینشینند. در نسخهی فعلی هیچ چیزی وجود ندارد که دو درخواست را به هم پیوند دهد: هدر Mcp-Session-Id در کار نیست و هر درخواست بهصورت مستقل قابل تفسیر است.
مرز درست معماری
زمینهی پروتکل (Protocol context) درون هر درخواست باقی میماند. وضعیت پایدار برنامه (Durable application state) در یک حافظهی اشتراکی تحت یک شناسه که سرور تولید کرده و به کلاینت تحویل داده، ذخیره میشود. فراخوانی بعدی این شناسه را ارسال میکند، هر کدام از رپلیکاها همان رکورد را بارگذاری میکنند و سیستم احراز مجوز، رکورد را به هویت احرازشده (Authenticated principal) و مستأجر (Tenant) متصل میکند. حافظهی رپلیکا میتواند رکورد را کش کند؛ اما نباید تنها نسخهای باشد که درستی عملکرد برنامه به آن وابسته است.
طراحی مجدد این دو ابزار
- ابزار
draft_createخروجی{"draftId": "<unguessable>"}را از یک حافظهی اشتراکی، متصل به هویت احرازشده و همراه با زمان انقضا برمیگرداند. - ابزار
draft_appendپارامترdraftIdرا به عنوان آرگومان میگیرد، در هر فراخوانی مجوزِ هویت احرازشده را برای آن پیشنویس بررسی میکند و کنترل همزمانی و ویژگی پادتوانی (Idempotency) را برای عملیات الحاق اعمال میکند.
انتخاب سازوکار بر اساس طول عمر
| طول عمر | سازوکار |
|---|---|
| یک فراخوانی | متغیرهای محلی درخواست |
| ادامهی کوتاه MRTR | فیلد requestState محافظتشده از نظر صحت داده، که توسط کلاینت بازتاب داده میشود |
| یک پیشنویس یا وظیفهی پایدار | یک هندل صریح (Explicit Handle) بههمراه پایدارسازی اشتراکی، انقضا، کنترل همزمانی و پادتوانی |
هیچکدام از این موارد، یک نشست پروتکل MCP به حساب نمیآیند.
اثبات درستی راهحل
دو رپلیکای بیوضعیت (Stateless) را پشت یک بالانسر قرار دهید و دستکم 100 درخواست همزمان بفرستید. فراخوانیهای پیاپی را بهصورت یکیدرمیان به رپلیکاها هدایت کنید و نشان دهید که درستی سیستم هیچ وابستگیای به چسبندگی نشست (Affinity) ندارد. هر جا که جریان کاری نیاز به پایداری داده دارد، حافظهی پنهان فرایند را با یک هندل صریح جایگزین کنید.
سؤالهای تکمیلی مصاحبهگر
- سطح 3: حافظهی رپلیکا هنوز در چه مواردی قابل استفاده است؟ پاسخ مورد انتظار: به عنوان کش برای رکورد ذخیرهشده، و هرگز به عنوان تنها نسخهی لازم برای درستی سیستم.
- سطح 3: چگونه آزمایش میکنید که راهحل پایدار است؟ پاسخ مورد انتظار: رپلیکاها را برای فراخوانیهای متوالی یکیدرمیان کنید و درخواستهای همزمان زیادی بفرستید؛ هر الحاق باید بدون نیاز به چسبندگی نشست، پیشنویس خود را پیدا کند.
- سطح 4: شناسه بهجز تصادفی بودن به چه چیزهایی نیاز دارد؟ پاسخ مورد انتظار: اتصال به هویت احرازشده و مستأجر، زمان انقضا، بررسی مجوز در هر بار استفاده، و قوانین کنترل همزمانی به همراه پادتوانی برای الحاقها.
- سطح 4: چرا بهجای دیتابیس مشترک، پیشنویس را درون
requestStateمنتقل نکنیم؟ پاسخ مورد انتظار: فیلدrequestStateبرای ادامهی کوتاهی که به ورودی کاربر نیاز دارد مناسب است؛ یک پیشنویس پایدار به ذخیرهسازی اشتراکی نیاز دارد و مقداری که توسط کلاینت برگردانده میشود محل ذخیرهسازی نیست.
جوابهای اشتباهی که مصاحبهگرها زیاد میشنوند
- «مسیریابی چسبنده مشکل را حل کرد، پس کار تمام است و محصول را منتشر کنیم.» چسبندگی نشست با ریاستارت، مسیر پیشروی شبیهسازیشده، زمانبندی دوباره یا تغییر مسیر خودکار هنگام خرابی از کار میافتد. درستی سیستم نباید به این وابسته باشد که کدام رپلیکا پاسخ میدهد.
- «دیکشنری را بین دو فرایند تکثیر (Replicate) کنیم.» این کار پنهان کردن زمینهی پروتکل درون یک حافظه است تا جای خالی نشستی را که حذف شده پر کند. راهحل درست، یک هندل صریح و فضای ذخیرهسازی اشتراکی است که کلاینت بتواند به آن اشاره کند.
- «از
Mcp-Session-Idبرای پیدا کردن پیشنویس استفاده کنیم.» نسخهی فعلی این هدر را نادیده میگیرد و هرگز آن را تولید نمیکند.
کجای دوره آموزش داده میشود
درس بسترهای انتقال این خرابی ناشی از رپلیکای پنهان را قدمبهقدم ردگیری میکند، و پروژهی پایانی پیادهسازی دو رپلیکا را بدون چسبندگی نشست الزامی میداند.