ایجنت مستقر در ساندباکس متغیرهای محیطی خود را چاپ میکند. متغیر کلید سرویسدهنده مقدار proxy-managed دارد و GH_TOKEN شبیه یک توکن واقعی به نظر میرسد که با gho_sbxproxymanaged شروع میشود. توسعهدهنده کلید واقعی را در ~/.zshrc اکسپورت کرده بود و وقتی این روش جواب نداد، آن را با -e KEY=value پاس داد. توضیح دهید ایجنت چه مقداری را در دست دارد، مقدار واقعی کجا ذخیره شده است، و درخواست چگونه با کلید معتبر به سرویسدهنده میرسد.
اول خودتان جواب بدهید، بعد پاسخ را باز کنید.
پاسخ کوتاه
ایجنت تنها یک مقدار جانشین (placeholder) را نگه میدارد، نه مقدار واقعی را. سه قالب مشخص برای این مقادیر جانشین وجود دارد: proxy-managed برای کلیدهای سرویسدهنده، قالبی مشابه توکن واقعی مانند gho_sbxproxymanaged000000000000000000000 برای GH_TOKEN، و sbx-cs-<rand> برای سکرتهای سفارشی (custom secrets). مقدار واقعی در مخزن امن میزبان (macOS Keychain، Windows Credential Manager یا Linux Secret Service) نگهداری میشود. پروکسیِ مستقر روی سیستم میزبان، پس از خروج درخواست از ماشین مجازی، مقدار جانشین را با مقدار اصلی جابهجا میکند؛ البته این کار را فقط در درخواستهایی انجام میدهد که مقصد آنها هاستِ پیوندخورده (bound) به همان سکرت باشد. متغیرهای محیطی میزبان از نسخهی v0.35.0 به بعد دیگر خوانده نمیشوند و فلگ -e نیز صرفاً یک متغیر معمولی را پاس میدهد، نه یک سکرت را.
پاسخ کامل
سه مسیر ورود، و یک مسیر اشتباه
دستور sbx secret set مقداری را ذیل یکی از 13 نام سرویس ذخیره میکند؛ این مقدار از طریق -t، ورودی استاندارد (stdin)، دستور --command یا --ref دریافت میشود و آرگومان --refresh نیز زمان کَش را مشخص میکند که پیشفرض آن 55 دقیقه است. دستور sbx secret import متغیرهای محیطی سیستم میزبان را یکبار میخواند، پیشنمایشی از 4 رقم آخر گزینههای پیشنهادی نشان میدهد و مواردی را که تأیید کنید ذخیره میسازد. دستور sbx secret set-custom یک مقدار را به مقصدهای مشخصشده در --host و یک نام دلخواه در --env متصل میکند.
دستور -e KEY=VALUE مسیر چهارم است و مسیر امنی برای سکرتها نیست. این متغیر بهصورت متن ساده (plain text) وارد نشست ایجنت میشود و اگر بعداً از sbx template save استفاده کنید، همراه با بقیهی فایلهای سیستمفایل کانتینر ذخیره خواهد شد.
آنچه دریافتکنندهی روی میزبان ثبت کرد
در تست انجامشده، یک سکرت سفارشی به host.docker.internal و localhost پیوند خورد، یک دریافتکننده (receiver) روی پورت 127.0.0.1:18080 میزبان راهاندازی شد و درخواستهایی از داخل ساندباکس با مقدار جانشین در سه موقعیت مختلف ارسال شدند. دریافتکننده مقدار واقعی را در هدر Bearer، درون هدر X-Demo و همچنین در کل مقدار هدر Authorization ثبت کرد. بنابراین عملیات جایگزینی روی بستر HTTP ساده رخ میدهد و نوعی جایگزینی زیررشته (substring replacement) در هر کجای درخواست به مقصد یک هاست مجاز است.
درخواست چهارم به مقصدی ارسال شد که در NO_PROXY آمده بود؛ بنابراین curl پروکسیِ فوروارد را دور زد. مسیر پروکسی شفاف (transparent path) درخواست را مسدود کرد و هیچ جایگزینی مقداری انجام نشد. ساندباکس فعلی هرگز متغیر سفارشی جدید را دریافت نکرد؛ سکرت سفارشی فقط به ساندباکسهای تازه منتقل میشود. با این حال، حذف سکرت فوراً روی ساندباکسهای در حال اجرا اعمال میشود.
تنها مسیر اعتبارسنجی که وارد ساندباکس میشود
فوروارد ایجنت SSH بهطور پیشفرض فعال است. سیستم مهمان متغیر SSH_AUTH_SOCK=/run/ssh-agent.sock را به همراه یک گیتوی روی پورت 3129 میبیند. کلید خصوصی روی سیستم میزبان میماند و هر فرایندی در داخل ساندباکس میتواند از آن ایجنت درخواست امضا کند. برای خاموش کردن آن، ssh.agentForwardingEnabled را غیرفعال کرده و سپس دیمن (daemon) را ریاستارت کنید.
سؤالهای تکمیلی مصاحبهگر
- سطح 1: چرا اکسپورت کردن کلید در پروفایل شل تغییری در ساندباکس ایجاد نکرد؟ پاسخ مورد انتظار: از نسخهی v0.35.0 به بعد متغیرهای محیطی میزبان خوانده نمیشوند؛ باید مقدار را با
sbx secret setیاsbx secret importذخیره کرد. - سطح 2: استفاده از
-e API_KEY=...علاوه بر راحتی، چه هزینهای دارد؟ پاسخ مورد انتظار: مقدار برای ایجنت و هر قالبی (template) که از آن ساندباکس ذخیره شود کاملاً خوانا و در دسترس است و هیچ تعویض پروکسی برای محافظت از آن انجام نمیشود. - سطح 2: اگر مقدار جانشین در کوئریاسترینگِ یک درخواست به هاست مجاز ارسال شود، چه چیزی به مقصد میرسد؟ پاسخ مورد انتظار: مقدار واقعی، زیرا تعویض زیررشته در هر قسمتی از درخواست رخ میدهد.
- سطح 3: چرا باید سکرت سفارشی را به هاستهای دقیق محدود کرد نه به یک الگوی گسترده؟ پاسخ مورد انتظار: پروکسی مقدار جانشین را در هر درخواستی به مقصد هاستهای پیوندخورده جایگزین میکند؛ بنابراین تعریف دامنهی وسیع باعث میشود ایجنت مقدار واقعی را ناخواسته به مقاصد غیرمجاز بفرستد.
جوابهای اشتباهی که مصاحبهگرها زیاد میشنوند
- «ایجنت به کلید واقعی نیاز دارد وگرنه فراخوانی سرویسدهنده با خطا مواجه میشود.» پروکسی پس از خروج درخواست از ماشین مجازی، کلید را اضافه میکند؛ تست ثبتشده نیز نشان داد که با مقدار
proxy-managedداخل ساندباکس، خروجی بدون خطا دریافت شد. - «متغیر
GH_TOKENدر داخل ساندباکس نشت یک توکن واقعی است.» این رشته صرفاً یک نشانگر ظاهری در قالب توکن است تا ابزارها آن را بپذیرند؛ مقدار واقعی روی میزبان میماند. - «کلید را روی میزبان اکسپورت کنید تا ساندباکس آن را به ارث ببرد.» این مسیر در نسخهی v0.35.0 بسته شد؛ آموزشهایی که این روش را پیشنهاد میدهند قدیمی هستند.
کجای دوره آموزش داده میشود
بخش سکرتها جزئیات مقادیر جانشین و لاگ دریافتکننده را مستند کرده است و بخش اول مالک مخزن امن و پروکسی را معرفی میکند.