سؤال مصاحبه

دو صادرکننده، یک سرور منبع، بدون قطعی

Two issuers, one resource server, no outage

  • سطح ۴: استف
  • طراحی
  • ۱۵ دقیقه

شما یک سرور MCP در مخزن راه‌دور (Remote) مستقر می‌کنید که توکن‌های دو سرور مجوزدهی را می‌پذیرد؛ یکی برای کارکنان و دیگری برای شرکا. ثبت‌نام کلاینت، اعتبارسنجی توکن به‌ازای هر درخواست و مدیریت کلیدها را طوری طراحی کنید که سه شرط برقرار بماند: توکن صادرشده برای یک سرور MCP همتا رد شود، چرخش کلید (Key Rotation) امضا هیچ قطعی ایجاد نکند، و کلاینتی که به یک اندپوینت (Endpoint) توکن متخاصم هدایت شده هرگز کد مجوز خود را تحویل ندهد.

اول خودتان جواب بدهید، بعد پاسخ را باز کنید.

پاسخ کوتاه

فراداده‌ی منبع حفاظت‌شده‌ی (Protected-resource metadata) استاندارد RFC 9728 را که نام هر دو صادرکننده در آن آمده منتشر کنید و آن فهرست را لیست سفید صادرکنندگان مجاز بدانید. اگر کلاینت ارتباط صریحی با آن صادرکننده دارد، با اطلاعات کاربری از‌پیش‌ثبت‌شده‌اش ثبت‌نامش کنید؛ در غیر این صورت، چنانچه صادرکننده پشتیبانی خود را اعلام کرده باشد، از سند فراداده‌ی شناسه کلاینت (Client ID Metadata Document یا CIMD) استفاده کنید. ثبت‌نام پویای (dynamic registration) منسوخ‌شده را نیز فقط به‌عنوان یک طرح پشتیبان (Fallback) صریح همراه با application_type صحیح به کار ببرید. در هر درخواست، مقدار پین‌شده‌ی iss، مقدار aud برابر با URI رسمی منبع همین سرور، exp و دامنه‌ی (Scope) مورد نیاز ابزار را اعتبارسنجی کنید؛ برای توکن نامعتبر پاسخ 401 و برای توکن معتبری که فاقد دامنه‌ی لازم است پاسخ 403 با insufficient_scope برگردانید. مجموعه کلید وب جیسون (JWKS) را طبق زمان‌بندی تازه‌سازی کنید و با دیدن kid ناشناخته یک بار دیگر آن را واکشی کنید. همچنین کلاینت باید پیش از بازهدایت‌ها (Redirects)، صادرکننده را ذخیره کند و پیش از تحویل کد برای دریافت توکن، مقدار iss استاندارد RFC 9207 در پاسخ مجوز را دقیقاً و مو‌به‌مو تطبیق دهد.

پاسخ کامل

شناسایی و دروازه‌ی استقرار

کلاینت کار را از URL منبع MCP شروع می‌کند، سند RFC 9728 را می‌گیرد، یکی از سرورهای مجوزدهی معرفی‌شده را انتخاب و فراداده‌ی RFC 8414 آن را واکشی می‌کند. هنگام ساخت URL استاندارد (well-known)، مسیر منبع را حفظ کنید: منبعی که در مسیر /mcp سرویس می‌دهد، روی همان هاست به /.well-known/oauth-protected-resource/mcp نگاشت می‌شود. پیش از اعتماد به یک صادرکننده، فراداده را به‌صورت خودکار بررسی کنید: پشتیبانی از S256 الزامی است وگرنه کار را متوقف کنید، مقدار response_types_supported باید ["code"] باشد، و حداقل یک مسیر ثبت‌نام وجود داشته باشد.

اولویت ثبت‌نام

مسیر چه زمانی نکته
کلاینت از‌پیش‌ثبت‌شده رابطه‌ی صریحی با آن صادرکننده وجود دارد اطلاعات کاربری بر اساس صادرکننده تفکیک می‌شوند
سند فراداده‌ی شناسه کلاینت (CIMD) صادرکننده پشتیبانی خود را اعلام کرده است آدرس HTTPS دارای مسیر همان client_id است و client_id داخل سند با آن مطابقت دارد
ثبت‌نام پویا هیچ‌کدام از دو حالت بالا برقرار نیست منسوخ شده است؛ نوع native یا web را تعیین کنید؛ هرگز نباید پس از شکست CIMD، بی‌صدا به این حالت بازگردید

واکشی CIMD برای صادرکننده عملیاتی حساس در برابر جعل درخواست سمت سرور (SSRF) به حساب می‌آید. اطلاعات کاربری تولیدشده توسط صادرکننده را ذیل همان صادرکننده‌ی دقیق و توکن‌های دسترسی را ذیل (issuer, resource) ذخیره کنید. اگر شناسایی (Discovery) از یک صادرکننده به دیگری تغییر کرد، دوباره سطح اعتماد را بسنجید و هرگز کلید مخفی، توکن ثبت‌نام یا توکن‌های صادرکننده‌ی اول را برای دومی نفرستید. URL سند CIMD چون خودمیزبان (Self-hosted) است و توسط صادرکننده تولید نشده، مستقل و قابل‌حمل است.

اعتبارسنجی در هر درخواست

token.iss in protected_resource_metadata.authorization_servers
token.aud == canonical MCP resource URI
token.exp in the future
required scope present

نبود aud به‌معنای رد قطعی توکن است، نه پذیرش همه‌ی منابع (wildcard). سناریوی بازپخش (Replay): اگر توکن صادرشده برای notes.example.com به tasks.example.com ارائه شود، از بررسی صادرکننده رد می‌شود اما در بررسی مخاطب (Audience) شکست می‌خورد؛ سرور هم پاسخ 401 همراه با هدر WWW-Authenticate: Bearer error="invalid_token" و اشاره‌گری به resource_metadata بازمی‌گرداند. مشخصات استاندارد، این سازوکار را «محدودسازی اختیارات توکن دسترسی» (access-token privilege restriction) می‌نامد. هرگز توکن ورودی را به یک API پایین‌دستی فوروارد نکنید؛ برای سرویس‌های پایین‌دستی توکن مجزایی بگیرید.

چرخش کلید در صادرکننده، تازه‌سازی در سرور

صادرکننده عمل چرخش کلید را با انتشار کلید جدید پیش از بازنشستگی کلید قبلی انجام می‌دهد؛ در نتیجه، وجود هم‌زمان دو کلید، حالت پایدار سیستم است. سرور منبع فقط کلیدها را تازه‌سازی می‌کند: یک جاب زمان‌بندی‌شده مقدار cache[issuer] = {keys, fetched_at} را بازنویسی می‌کند، و توکنی با kid ناشناخته فقط یک بار فراخوانی مجدد همگام راه می‌اندازد که اگر باز هم کلید پیدا نشد، درخواست رد می‌شود. هرگز عدم تطبیق کلید در حافظه‌ی پنهان را به تولید و چرخش کلید وصل نکنید؛ کلید جدید باز هم همخوانی نخواهد داشت و مقادیر kid ارسالی از سوی مهاجم، باعث حمله‌ی منع سرویس (DoS) از طریق ساخت پی‌درپی کلید می‌شود.

دفاع در برابر جابه‌جایی هویت، وظیفه‌ی کلاینت است

یک سرور مجوزدهی متخاصم می‌تواند کلاینت را فریب دهد تا کدی را که از یک صادرکننده‌ی معتبر گرفته، در اندپوینت توکنِ مهاجم خرج کند. سازوکار PKCE جلوی این حمله را نمی‌گیرد، چون کلاینت code_verifier خود را دو دستی تقدیم همان اندپوینتی می‌کند که به سمتش هدایت شده است. کلاینت باید پیش از بازهدایت، صادرکننده‌ی مورد انتظار را ثبت کند و پیش از ارسال کد به هر مقصدی، مقدار iss بازگشتی را به‌صورت یک رشته‌ی متنی خام، بدون تبدیل حروف کوچک و بزرگ و بدون یکسان‌سازی اسلش یا پورت، بررسی کند.

سیاست اعلام‌شده در زمان بروز خطا

خطا رفتار
تازه‌سازی زمان‌بندی‌شده‌ی JWKS شکست می‌خورد، اما kid شناخته‌شده هنوز در حافظه‌ی پنهان موجود است ادامه دادن کار صرفاً در بازه‌ی مجاز استفاده از داده‌های قدیمی هنگام خطا (stale-on-error window)
مقدار kid ناشناخته است و واکشی مجدد تک‌باره نیز شکست می‌خورد رد درخواست
اعتبارسنجی توکن مات (opaque) از طریق درون‌نگری (introspection) در دسترس نیست شکست ایمن (fail-closed)؛ هرگز خطای شبکه را به active: true تفسیر نکنید
فراداده‌ی صادرکننده به‌صورت غیرمنتظره تغییر می‌کند توقف ثبت‌نام‌های جدید و توقف دریافت توکن تازه
سؤال‌های تکمیلی مصاحبه‌گر
  • سطح 3: چرا اعتبارسنجی توکن صرفاً به‌ازای هر اتصال کافی نیست؟ پاسخ مورد انتظار: این پروتکل هیچ نشستی (Session) نگه نمی‌دارد؛ هر درخواست، توکن حامل (bearer) اختصاصی خودش را می‌آورد و باید مستقل ارزیابی شود.
  • سطح 3: برای کار با یک ابزار، افزایش سطح دامنه (scope step-up) لازم است. سرور چه پاسخی برمی‌گرداند؟ پاسخ مورد انتظار: خطای 403 با هدر WWW-Authenticate: Bearer error="insufficient_scope" که نام دامنه و URL مربوط به resource_metadata را مشخص می‌کند؛ کلاینت رضایت کاربر را می‌گیرد و با شناسه درخواست جدید دوباره تلاش می‌کند.
  • سطح 4: در دو درخواست هم‌زمان برای افزایش سطح دسترسی، دو توکن با دامنه‌های متفاوت صادر می‌شود. اعتبارسنج کدام را مبنا قرار می‌دهد؟ پاسخ مورد انتظار: دقیقاً همان توکنی که همراه خودِ درخواست ارسال شده است؛ هرگز نباید «دامنه‌ی فعلی کاربر» را از دیتابیس استعلام کرد، چون مسابقه‌ی زمانیِ بررسی تا استفاده (time-of-check race) ایجاد می‌کند.
  • سطح 4: صادرکننده‌ی شریک، URL صادرکننده‌ی خود را در مرحله‌ی شناسایی تغییر می‌دهد. کلاینت مجاز به استفاده‌ی مجدد از چه مواردی است؟ پاسخ مورد انتظار: فقط URL قابل‌حمل CIMD؛ اطلاعات کاربری پیشین (Prior) صادرشده توسط آن صادرکننده، توکن‌های ثبت‌نام و توکن‌های دسترسی همگی رد می‌شوند و کلاینت باید از اول ثبت‌نام کند.
جواب‌های اشتباهی که مصاحبه‌گرها زیاد می‌شنوند
  • «هر توکنی که ارائه‌دهنده‌ی هویت خودمان صادر کرده باشد معتبر است.» توکنی که برای یک سرور همتا تولید شده از سد بررسی صادرکننده عبور می‌کند؛ تنها بررسی مخاطب است که جلوی آن را می‌گیرد.
  • «فایل JWKS را فقط یک بار موقع راه‌اندازی سرور واکشی کنید.» در این حالت، اعتبارسنج پس از اولین چرخش کلید، تمام توکن‌ها را تا ری‌استارت بعدی رد می‌کند؛ تازه‌سازی باید طبق زمان‌بندی و یک بار هم هنگام پیدا نشدن کلید انجام گیرد.
  • «اگر اعتبارسنجی CIMD رد شد، از ثبت‌نام پویا به‌عنوان پشتیبان استفاده کنید.» بروز یک خطای امنیتی نباید منجر به انتخاب یک مسیر ثبت‌نام ضعیف‌تر شود؛ استفاده از طرح پشتیبان صرفاً باید یک تصمیم پیکربندی صریح و عمدی باشد.

کجای دوره آموزش داده می‌شود

درس OAuth فرایند ثبت‌نام و جریان کاری (Flow) را پیاده می‌کند، و درس احراز هویت در محیط عملیاتی تازه‌سازی JWKS، بازپخش مخاطب و جدول وضعیت خطا را پوشش می‌دهد.