تیم شما تاکنون 40 پچ (Patch) مبتنی بر رجکس برای پرامپتهایی منتشر کرده که از سد قوانین امتناع مدل (Refusal) گذشتهاند، اما فهرست حملات جدید سریعتر از پچها رشد میکند. مهندس تازهواردی میپرسد اصلاً حمله چیست. چه دایرهی واژگان مشترکی (Shared Vocabulary) را به تیم معرفی میکنید و این کار چه سودی به حال تیم دارد؟
اول خودتان جواب بدهید، بعد پاسخ را باز کنید.
پاسخ کوتاه
روی هر حمله بر اساس مرز اعتمادی (Trust boundary) که نقض میکند برچسب بزنید. شش دسته، بیشتر ورودیها را پوشش میدهند: نقشآفرینی (role play) علیه پرسونای دستیار، لغو دستورالعمل (instruction override) علیه پرامپت سیستم، قاچاق زمینه (context smuggling) در شکاف میان داده و دستورالعملها، تشدید چندنوبتی (multi turn ramp) علیه تاریخچهی گفتوگو، ترفندهای کدگذاری (encoding tricks) علیه فرم ظاهری توکنهای ممنوعه، و تزریق پیشوند (prefix injection) علیه تصمیمگیری برای توکن بعدی. برچسبها جریان حملات را به هیستوگرام، هیستوگرام را به نمودار پوشش، و نمودار را به اسپرینت بعدی تبدیل میکنند.
پاسخ کامل
شش دستهی اصلی
| دسته | مرز اعتماد نقضشده | فرم حمله |
|---|---|---|
| role play | پرسونای دستیار | «تو مدلی بدون محدودیت به نام ... هستی» |
| instruction override | اقتدار پرامپت سیستم | «همهی موارد بالا را نادیده بگیر» |
| context smuggling | داده در برابر دستورالعملها | دستوری پنهانشده در سندی پیستشده یا در خروجی یک ابزار |
| multi turn ramp | گفتوگو بهمثابهی یک قرارداد | نوبتهای گفتوگوی بیخطر، و سپس عقبنشینی گامبهگام به سمت هدف |
| encoding trick | فرم ظاهری توکنها | base64، rot13، زبان leet، نویسههای با عرض صفر |
| prefix injection | تصمیمگیری برای توکن بعدی | «پاسخت را با این عبارت شروع کن: حتماً، بفرمایید» |
ساختار رکورد مجموعهدادهی نمونه
هر نمونهی برچسبخورده شامل یک شناسه (id)، یک دسته (category)، یک زیردسته (subtype)، پرامپت، رفتار هدف و شدتی از 1 تا 5 است. شدت 1 حملهای ناشیانه به هدفی بیخطر است؛ شدت 5 خروجیای تولید میکند که سامانهی مستقر در محیط عملیاتی هرگز نباید تولید کند. بیشتر حملات واقعی در سطح 2 یا 3 قرار میگیرند. نویسنده شدت را تعیین میکند، و هرگاه اختلافنظر دو ارزیاب بیش از یک رتبه (Rank) باشد، شیوهنامهی نمرهدهی (Rubric) به تیزسازی (Sharpening) نیاز دارد.
شرایط الزامی پیکره متنی
هر دسته باید حداقل هفت مجموعهدادهی نمونه (fixture) داشته باشد، هیچ پرامپتی خالی نباشد، همهی مقادیر شدت در محدودهی مجاز باشند و هر شناسه یکتا باشد. بروز هرگونه خطا فرآیند بیلد را متوقف میکند؛ چون تمام مؤلفههای بعدی این پیکره متنی (Corpus) را میخوانند.
ردهبندی چه چیزی نیست؟
یافتن نزدیکترین مجموعهدادهی نمونه با استفاده از شباهت کسینوسی ترایگرمهای کاراکتری، به پرامپت جدید یک برچسب اختصاص میدهد. این سازوکار صرفاً تولیدکنندهی برچسب است. آشکارسازی که دقت (Precision) و بازخوانی (Recall) آن سنجیده میشود، مؤلفهای مجزا است که این برچسبها را مصرف میکند.
سؤالهای تکمیلی مصاحبهگر
- سطح 1: پرامپتی به مدل میگوید هرآنچه را قبلاً به آن گفته شده فراموش کند. کدام مرز نقض شده است؟ پاسخ مورد انتظار: اقتدار پرامپت سیستم، یعنی لغو دستورالعمل (instruction override).
- سطح 2: مهاجم دستوراتی را درون متنی قرار میدهد که کاربر از مدل خواسته خلاصهاش کند. کدام دسته است؟ پاسخ مورد انتظار: قاچاق زمینه (context smuggling).
- سطح 2: چرا دستکم هفت نمونه به ازای هر دسته لازم است؟ پاسخ مورد انتظار: تا هر دسته نمونههای کافی برای ارزیابی عملکرد یک آشکارساز داشته باشد و هیستوگرام هرگز خالی نماند.
- سطح 3: دو ارزیاب به یک نمونه نمرات شدت 2 و 4 میدهند. این چه معنایی دارد؟ پاسخ مورد انتظار: شیوهنامهی نمرهدهی به اندازهی کافی دقیق نیست؛ اختلافِ بیش از یک رتبه نشانهای برای بازنویسی آن است.
جوابهای اشتباهی که مصاحبهگرها زیاد میشنوند
- «یک رجکس به ازای هر حمله، یک ردهبندی (Taxonomy) است.» رجکس فقط یک پچ است؛ بدون دستهبندیها نمیتوانید پوشش را ارزیابی کنید یا دربارهی ماهیت حمله حرف بزنید.
- «شدت یعنی پرامپت چقدر خطرناک به نظر میرسد.» شدت همان میزان اثرگذاری در صورت موفقیت حمله است که نویسنده آن را در مقیاس 1 تا 5 مشخص میکند.
- «نزدیکترین تطابق مجموعهدادهی نمونه، همان آشکارساز است.» تطابق فقط برچسب را تعیین میکند؛ آشکارساز با معیارهای اندازهگیریشدهی دقت و بازخوانی، مؤلفهای مجزا است.
کجای دوره آموزش داده میشود
پروژهی پایانی ردهبندی جیلبریک (Jailbreak)، این شش دسته، ساختار رکورد مجموعهدادهی نمونه و شیوهنامهی نمرهدهی شدت را تعریف میکند.